رویکرد طراحی سازهها به صورت سنتی این شکل میباشد که نیروهای ایجاد شده در هر عضو محاسبه شده و با توجه به سیستم سازهای و میزان شکلپذیری آن، برای کل سازه یک ضریب رفتار در نظر گرفته میشود تا از ظرفیت شکلپذیری سازهاستفاده شود؛ در ادامه هم اعضای سازه طوری طراحی میشوند تا اطمینان حاصل شود که تحت نیروهای محاسبه شده، در اعضای حیاتی مانند ستونها، بجز